شانزده آذر

به نام خدا

حوالی 16 آذر است و ماجراهای همیشگی روز دانشجو؛ تشکلها هرکدام به قسمی سعی در تبلیغ مراسم خود دارند و حرفهای تکراری و کلیشهای که در دفاع از حقوق دانشجویان و نقد منصفانه و ... زده خواهد شد، حرفهای تکراریای که هر گروهی تکرار مکرر آنها را لازم و مایه زنده ماندن آنها میداند غافل از اینکه عرصه سیایت حرف جدید میخواهد، پیشنهاد نو میخواهد، هوا برای نفس کشیدن میخواهد، دانشجوی جوان پرشور در حقیقت لذتی از تکرار کلیشهها نمیبرد؛ محسن مخملباف نسازیم ... همیشه ترهات خود را تکرار میکنند، نتیجهای نمیگیرند و تنها بر عداوتها میافزایند؛ گمان میکنند اینکه فیالمثل حزب توده دفتری و هواداری و مراسمی و ... ندارد از آن است که همگان شیفته طرز تفکرِ از نظر آنها صحیح اند؛ نه برادر! اگر کمی آزادی اندیشه در فضا وجود داشت آن موقع دانشگاه عرصه سلطنت امثال شما نمیشد... این که روز دانشجو را مصادره کنید و بقیه را به زیاده خواهی متهم کنید صحیح نیست، بگذاریم همه حرفشان را بزنند، مخالف را تحمل کنیم، با هم دوست باشیم، به هم انگ ضد انقلاب بودن و ... نزنیم و بدانیم همه ما گروههایی هستیم که رقبای حقیقی مان را از عرصه نبرد ایدئولوژیک رو در رو بیرون کردهایم و بناچار شمشیرهایمان بدوستان غیر هم سلیقه میگیرد. یاد گفتگوی شهید بهشتی با کیانوری افتادم. یادمان باشد دشمن مشغول دشمنیست و منتظر بیدارشدن ما نمیماند. یادمان باشد در مراسمهای روز دانشجو به مسائل اولویتدار و دشمنان حقیقی پرداخته و از سر جوّ جوانی و دانشجویی، رقبا (و نه دشمنان) را با توهینها و ... تحریک نکنیم که این دومینویی میشود ویرانگر (68، 78، 88، ...). یادمان باشد جوان را باید جذب کرد نگوئیم هر که نیامد بِـ...

#دشمن_شناسی #شانزده_آذر

جشنواره فجر...